Kompletny przewodnik po Use-Case 2.0: Łączenie Agile i struktury

Metodyki rozwoju oprogramowania szybko ewoluowały w ciągu ostatnich dekad, przechodząc od ciężkich, wstępnych dokumentów w modelu wodospadowym do lekkich, iteracyjnych praktyk Agile. Przez długi czas tradycyjny „Use Case” — podstawowy element inżynierii oprogramowania obiektowego — był traktowany jako niezgodny z nowoczesnymiframeworkami Agile takimi jak Scrum i Kanban. Często był krytykowany za nadmierną skupienie się na dokumentacji i wolność działania.

WprowadźUse-Case 2.0. Wprowadzony przez Ivara Jacobsona, Iana Spence’a i Briana Kerr, ten nowoczesny framework ponownie definiuje klasyczny use case jako lekki, skalowalny i uniwersalny. Jest zaprojektowany w celu mostu między korzyściami strukturalnymi use case’ów a elastycznością rozwoju Agile.

Czym jest Use-Case 2.0?

Use-Case 2.0 to nowoczesna ewolucja podejścia use case, stworzona specjalnie w celu rozwiązania ograniczeń tradycyjnego zbierania wymagań. W przeciwieństwie do swojego poprzednika, który często wymagał szczegółów wyczerpujących przed rozpoczęciem kodowania, Use-Case 2.0 skupia się na istotnych elementach, iteracyjnym dostarczaniu i pionowym dzieleniu.

Główną innowacją tego frameworku jest możliwość rozkładania use case’ów na mniejsze, zarządzalne fragmenty znane jakoSzybki Use-Case. Pozwala zespołom utrzymać „duży obraz” architektury systemu, jednocześnie dostarczając wartość w małych, iteracyjnych fragmentach zgodnych z Scrum, SAFe i Disciplined Agile.

Sześć podstawowych zasad

Use-Case 2.0 opiera się na sześciu zasadach kierujących, które zapewniają, że proces pozostaje zrównoważony i skupiony na wartości:

• Utrzymaj to proste, opowiadając historie:Wymagania powinny pozostawać oparte na narracji. Use case’y to zasadniczo opowiadania o tym, jak system jest używany, utrzymywane zrozumiałe dla wszystkich stakeholderów.
• Zrozumienie dużego obrazu:W przeciwieństwie do płaskich backlogówhistorii użytkownika, Use-Case 2.0 utrzymuje widok najwyższego poziomu zachowań systemu poprzez zwięzłydiagram 5–20 use case’ów.
• Skup się na wartości:Każdy opisany interakcja musi przynosić jasną wartość użytkownikowi lub stakeholderowi, zapobiegając nadmiernemu rozwojowi funkcjonalności.
• Buduj system w fragmentach:To kluczowy koncept. Zamiast budować cały use case naraz, programiści implementują go w pionowych fragmentach.
• Dostarczaj system w iteracjach:Praca jest wykonywana iteracyjnie, wypuszczając użyteczne oprogramowanie jak najszybciej i jak najczęściej.
• Dostosuj się do potrzeb zespołu:Poziom szczegółowości i formalizmu nie jest ustalony; może się zmieniać w górę lub w dół w zależności od złożoności projektu i wymagań regulacyjnych.

Kluczowe koncepcje: Szybki podział to zmieniający grę element

Aby zrozumieć, jak Use-Case 2.0 pasuje do Agile, trzeba zrozumieć jego artefakty. Framework upraszcza obciążającą dokumentację przeszłości na trzy główne komponenty.

1. Lekki przypadki użycia

Przypadek użycia nadal opisuje interakcję skierowaną na cel między aktorem (użytkownikiem) a systemem. Jednak w wersji 2.0 nie jest w pełni szczegółowo opisany od początku. Zaczyna się od nazwy, krótkiego opisu i głównego scenariusza sukcesu. Szczegóły dotyczące alternatywnych przejść i wyjątków są dodawane „w odpowiednim momencie”, gdy zostają wybrane do realizacji.

2. Szybki podział przypadku użycia

Szybki podział przypadku użyciaUse-Case Slicejest najważniejszą innowacją w tym frameworku. Szybki podział to pionowy przekrój przez przypadek użycia, który tworzy kompletny przepływ wartości. Obejmuje część narracji (historii), odpowiednie przypadki testowe, oraz kod wymagany do jego zaimplementowania.

Podział pozwala jednemu przypadkowi użycia (np. „Zrealizuj zamówienie”) podzielić się na wiele sprintów:

• Szybki podział 1: Podstawowy „Ścieżka sukcesu” (standardowe zamówienie).
• Szybki podział 2: Alternatywna ścieżka (zamówienie z kodem rabatowym).
• Szybki podział 3: Ścieżka wyjątkowa (karta kredytowa odrzucona).

Każdy szybki podział działa jak element listy backlogu — jest szacowalny, testowalny i możliwy do dostarczenia w jednym iteracji.

3. Model przypadku użycia

Podczas gdy szybkie podziały są realizowane w codziennej pracy, Model przypadku użyciapozostaje mapą. Jest to zbiór wszystkich przypadków użycia, zapewniający kontekst i przegląd architektoniczny, którego często brakuje indywidualnym historiom użytkownika. Rozwiązuje powszechny problem agile, gdy zespół realizuje setki historii, ale traci kontrolę nad ogólnym zachowaniem systemu.

Porównanie: Use-Case 2.0 vs. Historie użytkownika vs. Klasyczne przypadki użycia

Wiele zespołów ma trudności z wyborem między historiami użytkownika a przypadkami użycia. Use-Case 2.0 argumentuje, że nie musisz wybierać; oferuje strukturę przypadków użycia z agilnością historii.

Przepływ pracy: Jak zaimplementować Use-Case 2.0

Wdrożenie tej metodyki obejmuje cykliczny przepływ pracy, który idealnie pasuje do standardowych sprintów agilnych:

1. Zidentyfikuj aktorów i przypadki użycia:Zacznij od wytyczenia 5–20 głównych celów systemu, aby określić zakres.
2. Priorytetizuj i dziel: Wybierz przypadki użycia o wysokiej wartości. Podziel je pionowo (np. oddziel podstawowy przepływ od wyjątków). Te fragmenty stają się Twoimi elementami listy backlogu.
3. Detale w odpowiednim momencie: Nie pisz jeszcze pełnej specyfikacji. Rozwijaj tylko te fragmenty, które zostały wybrane do kolejnej iteracji. Dodaj przypadki testowe i notatki UX w tym etapie.
4. Zaimplementuj i przetestuj: Opracuj kod dla fragmentu i zweryfikuj go względem określonych przypadków testowych zdefiniowanych dla tego fragmentu. Use-Case 2.0 silnie wspiera rozwoj testów opartych na testach (TDD).
5. Zintegruj i zwiększ: Scal ukończony fragment do systemu. Zaktualizuj ogólny model przypadków użycia, jeśli architektura się zmieniła.

Dlaczego Use-Case 2.0 nadaje się do nowoczesnej rozwoju

Use-Case 2.0 jest szczególnie skuteczny w systemach przedsiębiorstw, branżach regulowanych lub złożonych dziedzinach, gdzie proste historie użytkownika są niewystarczające.

Zapewnia skalowalnośćpoprzez umożliwienie zespołom rozpoczęcia od lekkiego podejścia i dodawania formalizmu tylko tam, gdzie jest to konieczne. Zapewnia skupienie na wartościpoprzez zmuszanie zespołów do myślenia o pełnych przejściach użytkownika zamiast o izolowanych zadaniach technicznych. Na końcu rozwiązuje problem dłużu dokumentacjiproblem; ponieważ model przypadków użycia jest aktualizowany iteracyjnie, dokumentacja rozwija się wraz z kodem, działając jako „żywy” zbiór wymagań zamiast zastarzałego archiwum.