Kompletny przewodnik po Use-Case 2.0: Łączenie Agile i struktury

Metodyki rozwoju oprogramowania szybko ewoluowały w ciągu ostatnich dekad, przechodząc od ciężkich, wstępnych dokumentów w modelu wodospadowym do lekkich, iteracyjnych praktyk agile. Przez długi czas tradycyjny „Use Case” — podstawowy element inżynierii oprogramowania obiektowego — był traktowany jako niezgodny z nowoczesnymiframeworkami agile takimi jak Scrum i Kanban. Często był krytykowany za nadmierną skupienie się na dokumentacji i wolność działania.

WprowadźUse-Case 2.0. Wprowadzony przez Ivara Jacobsona, Iana Spence’a i Briana Kerr, ten nowoczesny framework ponownie definiuje klasyczny use case jako lekki, skalowalny i uniwersalny. Został zaprojektowany w celu mostu między korzyściami strukturalnymi use case’ów a elastycznością rozwoju agile.

Czym jest Use-Case 2.0?

Use-Case 2.0 to nowoczesna ewolucja podejścia use case, stworzona specjalnie w celu rozwiązania ograniczeń tradycyjnego zbierania wymagań. W przeciwieństwie do swojego poprzednika, który często wymagał szczegółów wyczerpujących przed rozpoczęciem kodowania, Use-Case 2.0 skupia się na istotnych elementach, iteracyjnym dostarczaniu i pionowym dzieleniu.

Główną innowacją tego frameworku jest możliwość rozkładania use case’ów na mniejsze, zarządzalne fragmenty znane jakoSzybkie Use-Case. Pozwala zespołom zachować „duży obraz” architektury systemu, jednocześnie dostarczając wartość w małych, iteracyjnych fragmentach zgodnych z Scrum, SAFe i Disciplined Agile.

Sześć podstawowych zasad

Use-Case 2.0 opiera się na sześciu zasadach kierujących, które zapewniają, że proces pozostaje zrównoważony i skupiony na wartości:

• Utrzymaj to proste, opowiadając historie:Wymagania powinny pozostawać oparte na narracji. Use case’y to zasadniczo opowiadania o tym, jak system jest używany, utrzymywane zrozumiałe dla wszystkich stakeholderów.
• Zrozumienie dużego obrazu:W przeciwieństwie do płaskich list zadańhistorii użytkownika, Use-Case 2.0 utrzymuje widok najwyższego poziomu zachowań systemu poprzez zwięzłydiagram 5–20 use case’ów.
• Skup się na wartości:Każdy opisany interakcja musi przynosić jasną wartość użytkownikowi lub stakeholderowi, zapobiegając nadmiernemu rozwojowi funkcjonalności.
• Buduj system w fragmentach:To kluczowa koncepcja. Zamiast budować cały use case naraz, programiści implementują go w pionowych fragmentach.
• Dostarczaj system w iteracjach:Praca jest wykonywana iteracyjnie, wypuszczając użyteczne oprogramowanie jak najszybciej i jak najczęściej.
• Dostosuj się do potrzeb zespołu:Poziom szczegółowości i formalizmu nie jest ustalony; może się zmieniać w zależności od złożoności projektu i wymogów regulacyjnych.

Kluczowe koncepcje: Szybki przekrój to zmieniający grę element

Aby zrozumieć, jak Use-Case 2.0 pasuje do Agile, należy zrozumieć jego artefakty. Framework upraszcza obciążającą dokumentację przeszłości na trzy główne komponenty.

1. Lekki przypadki użycia

Przypadek użycia nadal opisuje interakcję skierowaną na cel między aktorem (użytkownikiem) a systemem. Jednak w wersji 2.0 nie jest w pełni szczegółowo opisany od początku. Zaczyna się od nazwy, krótkiego opisu i głównego scenariusza sukcesu. Szczegóły dotyczące alternatywnych ścieżek i wyjątków są dodawane „w odpowiednim momencie”, gdy zostają wybrane do realizacji.

2. Przecięcie przypadku użycia

Przecięcie przypadku użyciaprzypadku użyciajest najważniejszą innowacją w tym frameworku. Przecięcie to pionowy cięcie przez przypadek użycia, który tworzy kompletny przepływ wartości. Zawiera część narracji (historii), odpowiednie przypadki testowe, oraz kod wymagany do jego zaimplementowania.

Przecinanie pozwala podzielić jeden przypadek użycia (np. „Zrealizuj zamówienie”) na wiele sprintów:

• Przecięcie 1: Podstawowa „ścieżka sukcesu” (standardowe zamówienie).
• Przecięcie 2:Alternatywna ścieżka (zamówienie z kodem rabatowym).
• Przecięcie 3:Ścieżka wyjątkowa (karta kredytowa odrzucona).

Każde przecięcie działa jak element backlogu — jest szacowalne, testowalne i może być dostarczone w ramach jednej iteracji.

3. Model przypadku użycia

Podczas gdy przecięcia są realizowane w codziennej pracy, model przypadku użyciapozostaje mapą. Jest to zbiór wszystkich przypadków użycia, zapewniający kontekst i przegląd architektoniczny, którego często brakuje indywidualnym historiom użytkownika. Rozwiązuje powszechny problem agile, gdy zespół realizuje setki historii, ale traci kontrolę nad ogólnym zachowaniem systemu.

Porównanie: Use-Case 2.0 vs. historie użytkownika vs. klasyczne przypadki użycia

Wiele zespołów ma trudności z wyborem między historiami użytkownika a przypadkami użycia. Use-Case 2.0 argumentuje, że nie musisz wybierać; oferuje strukturę przypadków użycia z agilnością historii.

Przepływ pracy: Jak zaimplementować Use-Case 2.0

Wdrożenie tej metodyki obejmuje cykliczny przepływ pracy, który idealnie wpasowuje się w standardowe sprinty agilne:

1. Zidentyfikuj aktorów i przypadki użycia:Zacznij od zarysowania 5–20 głównych celów systemu, aby określić zakres.
2. Priorytetizuj i dziel: Wybierz przypadki użycia o wysokiej wartości. Podziel je pionowo (np. oddziel podstawowy przepływ od wyjątków). Te fragmenty stają się Twoimi elementami listy backlogu.
3. Detale w odpowiednim momencie: Nie pisz jeszcze pełnej specyfikacji. Rozwijaj tylko te fragmenty, które zostały wybrane na kolejną iterację. Dodaj przypadki testowe i notatki UX w tym etapie.
4. Zaimplementuj i przetestuj: Opracuj kod dla fragmentu i zweryfikuj go względemokreślonych przypadków testowych zdefiniowanych dla tego fragmentu. Use-Case 2.0 silnie wspiera rozwoj testów opartych na testach (TDD).
5. Zintegruj i zwiększ: Scal ukończony fragment do systemu. Zaktualizuj ogólny model przypadków użycia, jeśli architektura się zmieniła.

Dlaczego Use-Case 2.0 nadaje się do nowoczesnej rozwoju

Use-Case 2.0 jest szczególnie skuteczny w systemach korporacyjnych, branżach regulowanych lub złożonych dziedzinach, gdzie proste historie użytkownika są niewystarczające.

Zapewniaskalowalnośćpoprzez umożliwienie zespołom rozpoczęcia od lekkiego podejścia i dodawania formalizmu tylko tam, gdzie jest to konieczne. Zapewniaskupienie na wartościpoprzez zmuszanie zespołów do myślenia o pełnych ścieżkach użytkownika zamiast izolowanych zadań technicznych. Na końcu rozwiązuje problemdłużu dokumentacji problemu; ponieważ model przypadków użycia jest aktualizowany iteracyjnie, dokumentacja rozwija się wraz z kodem, działając jako „żywy” zbiór wymagań zamiast zastarzałego archiwum.